Ενώ ο υγρός λεκές αποθήκευσης ή η «λευκή σκουριά» σπάνια επηρεάζει την προστατευτική ικανότητα μιας γαλβανισμένης επίστρωσης, είναι μια αισθητική φθορά που είναι αρκετά εύκολο να αποφευχθεί.

Η λεκέδες από την υγρή αποθήκευση εμφανίζονται όταν τα φρεσκογαλβανισμένα υλικά εκτίθενται σε υγρασία όπως βροχή, δροσιά ή συμπύκνωση (υψηλή υγρασία) και παραμένουν σε σημείο με περιορισμένη ροή αέρα στην επιφάνεια. Αυτές οι συνθήκες μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο σχηματισμού της προστατευτικής πατίνας.

Συνήθως, ο ψευδάργυρος αντιδρά πρώτα με το οξυγόνο για να σχηματίσει οξείδιο του ψευδαργύρου και στη συνέχεια με την υγρασία για να σχηματίσει υδροξείδιο του ψευδαργύρου. Με καλή ροή αέρα, το υδροξείδιο του ψευδαργύρου μετατρέπεται στη συνέχεια σε ανθρακικό ψευδάργυρο για να παρέχει προστασία φραγμού στον ψευδάργυρο, επιβραδύνοντας έτσι τον ρυθμό διάβρωσής του. Ωστόσο, εάν ο ψευδάργυρος δεν έχει πρόσβαση σε ελεύθερη ροή αέρα και παραμένει εκτεθειμένος στην υγρασία, το υδροξείδιο του ψευδαργύρου συνεχίζει να αναπτύσσεται και σχηματίζει λεκέδες υγρής αποθήκευσης.

Η λευκή σκουριά μπορεί να αναπτυχθεί σε διάστημα εβδομάδων ή ακόμα και κατά τη διάρκεια της νύχτας, εάν οι συνθήκες είναι οι κατάλληλες. Σε αντίξοα παράκτια περιβάλλοντα, μπορεί επίσης να προκληθεί λεκές από την υγρή αποθήκευση λόγω συσσωρευμένων αερομεταφερόμενων αποθέσεων αλατιού που απορροφούν υγρασία κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Ορισμένα γαλβανισμένα ατσάλινα υλικά μπορούν να εμφανίσουν έναν τύπο λεκέδων υγρής αποθήκευσης, γνωστό ως «μαύρες κηλίδες», οι οποίες εμφανίζονται ως πιο σκούρες κηλίδες με ή χωρίς λευκή σκόνη σκουριάς γύρω τους. Αυτός ο τύπος λεκέδων υγρής αποθήκευσης είναι πιο συνηθισμένος σε χάλυβα ελαφρού πάχους, όπως φύλλα, τεγίδες και κοίλα τμήματα με λεπτά τοιχώματα. Είναι πολύ πιο δύσκολο να καθαριστεί από τις τυπικές μορφές λευκής σκουριάς και μερικές φορές οι κηλίδες μπορεί να είναι ακόμα ορατές μετά τον καθαρισμό.